(ROTTERDAM, 22 maart 1998 -) LIEFST 3328 bezoekers waren naar het Rotterdamse sportpark Woudenstein gekomen om de eerste-divisiekraker Excelsior-AZ te aanschouwen. Een SEIZOENSRECORD! Sterker nog: Excelsior had sinds haar onfortuinlijke val uit de eredivisie, halverwege de jaren tachtig, niet meer zoveel toeschouwers getrokken. Wat het beeld misschien enigszins flatteerde, was dat Rotterdamse basisschoolkinderen voor de gelegenheid vrij toegang hadden.

Onder de belangstellenden ontwaarden we de SUPPORTER MET Z’N, inmiddels achtjarige, ZOONTJE MET EXCELSIOR-PET, met wie de Kwartaalclub kennis heeft gemaakt tijdens Haarlem-Excelsior (iedereen overigens de hartelijke groeten van man en kind), alsmede de MAN MET HET LANGE HAAR, die door Gert-Jan destijds, maar bij na navraag vandaag bleek abusievelijk, versleten werd als scout van INTER MILAN (desondanks: iedereen de hartelijke groeten). Verder was ook Regi Blinker, voormalig STERVOETBALLER van FEIJENOORD, aanwezig.

Zoveel belangstelling kwam de stemming natuurlijk wél ten goede: de BRUISENDE SFEER op Woudenstein deed de SNIJDENDE KOU dan ook al snel vergeten.

De eerste helft telde enkele ONVERGETELIJKE MOMENTEN. Zo ontstond er HEVIGE BEROERING op de tribune aan de oostzijde, toen de bal op het dak terechtkwam, en er maar moeizaam vanaf wenste te rollen.

Een ander HOOGTEPUNT was de nadering van het rustsignaal. Op het moment dat het elektronisch scorebord aangaf dat er 44 minuten en 40 seconden waren gespeeld, begon de naar schatting duizendkoppige kinderschare massaal af te tellen. Ja, dat kenden ze wel van Sesamstraat. Twintig, negentien, achttien en zo verder - net zo lang tot er een lange, luide NUL van de lippen rolde.

Evenmin onvermeld mogen de STILTES blijven, die vielen op momenten dat de speaker aandacht vroeg. BELEEFD luisterden de DUIZENDEN aanwezigen hoe de ene keer de eigenaar van de rode Toyota met kenteken DT-12-PQ verzocht werd zich te melden, en de andere keer die van een Opel Kadett, kenteken GG-19-KL.

Tijdens de tweede mededeling werd de rust helaas RUW VERSTOORD door een AZ-supporter die de stilte misbruikte om Alkmaar naar de victorie te schreeuwen.

Al met al was het een SPORTIEVE eerste helft, waarin supporters en voetballers zich RESPECTVOL gedroegen.

De ruststand was 0-0.

Tijdens de pauze bracht de dienstdoende discjockey zowel ONVERWOESTBARE hymnes als ‘Koning Voetbal’ en het Excelsior-clublied (waarvan alleen de zinsnede ‘We laten ons niet kisten’ luid en duidelijk te beluisteren viel) ten gehore, als, naar verluidt speciaal voor de bezoekers onder de twaalf, flarden FRISSE HOUSEMUZIEK.

Het in de programmakrant aangekondigde optreden van de BEFAAMDE drumband ORANJE ZWART uit het naburige CAPELLE A/D IJSSEL, bleef helaas, zonder enige opgaaf van reden, achterwege.

De tweede helft van de wedstrijd tussen het onderin de eerste divisie bungelende Excelsior en de gedoodverfde kampioen AZ (koploper, met ZES PUNTEN VOORSPRONG op nummer twee, Cambuur Leeuwarden), was net als de eerste helft ENERVEREND.

Zo constateerde uw verslaggever, vlak na de aftrap, dat vanaf de bar van de patatkraam - die in de tweede helft precies recht achter het doel stond van OSCAR MOENS, de doelverdediger van AZ die vorig jaar nog begeerd werd door INTERNATIONALE topclubs als INTER MILAN, AJAX, PSV EN BARCELONA - het zicht op het veld net zo goed was als vanaf de HOOFDTRIBUNE.

ONTROEREND DETAIL was dat de frites, gebakken door RON KOEBRUGGE B.V., geserveerd werden in een papieren frisdrankbeker. De mayonaise kwam daar inderdaad nog bovenop, zodat op de tast naar de frieten moest worden gezocht.

Zo rond de zeventigste minuut van de wedstrijd - uw verslaggever had inmiddels weer post gevat op de hoofdtribune - sloeg DE VLAM werkelijk IN DE PAN. David Excelsior zette Goliath AZ op een 1-0 achterstand. WILLEM VAN HANEGEM - de middenvelder die het Nederlands elftal tijdens het WK 1974 naar de finale loodste, thans werkzaam als trainer van AZ en in die hoedanigheid naast de VOORMALIGE SUPERSPITS van Haarlem, Heerenveen, AZ en Feyenoord, Piet Keur (allemaal de groeten, overigens) in de dug out plaats had genomen - schaamde zich de haren van het hoofd.

Hij jutte zijn ploeg op, met MILJOENENAANKOPEN als oud-Roda-vedette Barry Van Galen, DE VOORMALIGE SPITS VAN HET NEDERLANDS ELFTAL, Gillhaus, en OUD BORUSSIA-MONCHENGLADBACHCRACK Max Huibers - maar het mocht niet baten.

Wel leken DE RAPEN VOOR EXCELSIOR BIJNA GAAR toen, vlak voor het eindsignaal, AZ een vrije trap ter hoogte van de middenstip nam en een verdediger van de Rotterdammers de bal in eigen doel werkte (en zich daarbij lelijk blesseerde). Maar de correct leidende scheidsrechter, in MODIEUS GROEN shirt gekleed, keurde de treffer af omdat hij AZ nog geen toestemming had gegeven de vrije trap te nemen.

Enfin: end goed, al goed.

Of, zoals de buurman op de tribune in onvervalst Rotterdams meldde, ‘Wat een a-poooo-teee-oooo-suh.’

Na afloop van de wedstrijd drong uw verslaggever nog even door tot de CONTAINER waarin de Excelsiorfanclub huist. Op de vraag waar het spandoek was gebleven dat de WILDE HORDE fans na afloop van Haarlem-Excelsior de Kwartaalclub had weten te ontfutselen, moesten de dienstdoende uitbaters - die ondertussen hun handen vol hadden aan enkele fans, duidelijk jonger dan tien jaar, die zich via het raampje aan de achterzijde illegaal toegang probeerden te verschaffen tot de souvenirshop - het antwoord schuldig blijven. Ze wisten welke bedoeld werd (‘Met euh, iets eeuh van "Zet ‘m op" erop, in zwarte letters, toch?’), doch ze hadden het betreffende spandoek sinds de winterstop niet meer gesignaleerd. Uw verslaggever hield aan dit bezoek wel een PRACHTIGE, in eenvoudig rood-wit-zwart uitgevoerde AANSTEKER over, met het IN LUXE SIERLETTERS aangebrachte opschrift S.C. Excelsior.

Daarna deed uw verslaggever het BUSINESSHOME van Excelsior aan, om de stemming te peilen.

Die bleek opperbest.

In het businesshome, waar alle PROMINENTE GELDSCHIETERS van Excelsior een eigen tegeltje aan de wand hebben waarop hun naam vermeld staat, werd nog een (GRATIS, DUS NEEM ER NOG MAAR EEN) glaasje geheven op de ECLATANTE OVERWINNING.

Achter de bar hing overigens een IN FANTASIERIJK DELFTSBLAUW uitgevoerd tableau, vier tegels breed bij vier tegels lang, waarop voormalig voorzitter Jan Bak (overleden 10 november 1944) wordt geëerd.

Allemaal trouwens de hartelijke groeten van Jan Bak.